• GRATIS VERZENDING vanaf 50 euro!
home / Blog

Challenge accepted: 50 keer de Amerongse berg beklimmen

Vorige keer heeft CUBE Ruben den Hartog en Ties Wijntjes al uitgedaagd om 100 kilometer in 2,5 uur te rijden. Nu is het de beurt aan de meiden van Making the Difference, een jong raceteam dat zich inzet voor een netwerk van kennis en kunde voor het in beweging krijgen van de huidige maatschappij. Drie meiden, Benthe, Judith en Kimberley gaan de challenge aan. Kunnen zij 50 keer de Amerongse Berg beklimmen? Lees het hier!

Door Benthe van der Lugt

Of ik de challenge van Ruben den Hartog en Ties Wijntjes had gevolgd, vroeg mijn trainer Gerhard aan me. En of ik die gevolgd had! Dat was trouwens niet de enige challenge die ik met bewondering heb aanschouwd. Tijdens de coronacrisis, waarin we het moeten doen zonder wedstrijden, zie je vaker van dit soort uitdagingen voorbijkomen. Van het fietsen van ultralange afstanden tot het afleggen van een bepaalde afstand in een schrikbarend hoge snelheid, zoals Ruben en Ties succesvol deden. Dit alles om jezelf een flinke trainingsprikkel te geven, buiten je comfortzone te treden en het beste uit jezelf te halen. Op de vraag of ik met mijn ploeggenoten Judith en Kimberley mee wilde doen aan de volgende CUBE challenge hoefde ik dus niet lang na te denken: ja graag!  

De Koning van de Heuvelrug… En dat 50 keer!

Wat de challenge precies zou inhouden: de Amerongse berg beklimmen. Niet 10 keer, niet 20 keer, nee, maar liefst 50 keer! Nu is deze berg mij niet onbekend, aangezien ik hier niet ver vandaan woon en de beklimming dus regelmatig in mijn trainingsrondjes opneem. Maar dan blijft het altijd bij een beklimming en een afdaling, dus 50 keer is wel even andere koek.

De ‘koning van de heuvelrug’, zoals de beklimming vanaf de noordkant wordt genoemd, staat met stip op nummer 1 in de lijst met zwaarste klimmen van de Utrechtse Heuvelrug. Met een lengte van 1330 meter en een gemiddelde helling van 4.3% levert één klim 57 hoogtemeters op. Een simpele rekensom leert dat 50 beklimmingen dus gelijk staan aan een fikse Franse col. Op één ding konden we dus zeker rekenen: onze Nederlandse benen zullen het zwaar gaan krijgen.

Het startschot klinkt, daar gaan we met onze CUBE Agree C:62 Race!

Op zaterdag 27 juni was het zo ver. Na een tropische week waarin het kwik nauwelijks onder de 30 graden zakte, was het deze dag gelukkig een stuk beter te behappen. Er viel ’s ochtends zelfs wat regen, wat voor een zeer welkome zuurstofrijke lucht zorgde. Aan de voet van de berg hadden trainer Gerhard en verzorger Eric zich geïnstalleerd in een heuse CUBE tent die diende als verzorgingspost. Het was een geruststellend idee dat we niks tekort zouden komen, met alle bidons water, dorstlesser, reepjes, gelletjes en zelfgemaakte rijstcakejes die voor ons klaarlagen.

Om klokslag 9 uur klonk het ‘startschot’ en begonnen we aan onze eerste klim. We hadden van tevoren afgesproken dat we afwisselend met twee op kop zouden rijden, waardoor we na 2 rondes kopwerk ook even konden ‘uithijgen’ in het wiel.

We reden deze challenge alle drie op een CUBE Agree C:62 Race. Deze fiets rijdt ontzettend comfortabel, zonder in te leveren op snelheid. Daarnaast zorgt het lichte carbon frame ervoor dat je zwaar in het voordeel bent tijdens het klimmen. Tijdens de afdaling kan je gerust nog even bijtrappen, want de remkracht die je met de schijfremmen hebt, geven je een gevoel van volledige controle. 

Veel bekijks en gelukkig geen gebrek aan aanmoedigingen

Het staat buiten kijf dat de Amerongse berg een populaire beklimming is onder wielrenners. Onze challenge trok daardoor veel bekijks, waardoor er geen gebrek aan aanmoedigingen was. Deze bemoedigende woorden konden we goed gebruiken, vooral toen na een tijdje de benen toch wel wat zeer begonnen te doen. Om niet vroegtijdig door de man met de hamer uitgeschakeld te worden, was het natuurlijk ontzettend belangrijk om goed te blijven drinken en eten. We hadden van tevoren een ‘eetstrategie’ besproken, wat inhield dat we om de 5 beklimmingen een reep, gelletje of rijstcakeje aten. Daarnaast dronken we elke afdaling voldoende om al het verloren vocht aan te vullen. De hoeveelheid bidons die ik naar binnen heb gewerkt, moet zeker voldoende zijn geweest, want ik ben de tel in ieder geval kwijtgeraakt.

De tel die ik niet ben kwijtgeraakt, was het aantal beklimmingen die nog getrotseerd moesten worden. Tijdens de eerste paar uur hield ik deze niet zo bewust bij, maar toen het echt zwaar begon te worden, was het fijn om af te kunnen tellen naar het einde. Na een aantal uurtjes zwoegen, werden we versterkt door een ‘oude rot in het vak’: oud-challenge winnaar Ties Wijntjes, die het tempo er goed inhield. Een extra paar frisse benen kwam van onze sponsor Wim, die ons ook nog met wat puik knechtwerk kwam versterken.

Vijf uur later en 2500 hoogtemeters rijker…

Ondanks Wims bemoedigende woorden bleven de laatste beklimmingen zwaar afzien. De benen protesteerden, maar moesten toch nog even op de pijnbank, want die 50 beklimmingen moesten en zouden gehaald worden. Vijf uur later en 2500 hoogtemeters rijker kwam dan toch eindelijk het einde in zicht. Bewonderenswaardig hoe Kimberley er nog een eindsprint uit wist te persen en zo als eerste van ons drieën voor de vijftigste keer de top bereikte. Wat een opluchting, we hadden alle drie de challenge volbracht!

Na een welverdiend hersteldrankje was het weer tijd om de Amerongse berg achter ons te laten. Op m’n gemakje fietste ik weer richting huis, totdat ik me realiseerde dat me nog een verrassing te wachten stond: ik moest de Grebbeberg nog over. Maar ach, die paar hoogtemeters konden er ook nog wel bij!

← Terug naar nieuws

omhoog